Dead Cat Bounce

"een kleine opmars in een markt waarin de aandelenprijzen geleidelijk aan dalen met twintig procent en meer"

Wanneer een kat van 10 verdiepingen hoog uit het raam gegooid wordt, zal ze nog eventjes ophoog springen maar ze is wel degelijk dood. Het is gewoon nog een laatste terugbots. Dergelijk fenomeen is dikwijls ook terug te vinden in het beursgebeuren waarbij koersen tijdelijk nog eventjes herstellen na een lange daling, maar daarna terug de globale (dalende) trend volgen.

ook een titel van een nieuwe vorm van theater : http://www.stuk.be/front/html/voortsellingdetail.jsp?id=5516&view=1
... je komt binnen en betaalt entreegeld. Het verzamelde geld wordt live ingezet op de beurs. Het stuk is afgelopen als de aandelenbeurs van Wall Street sluit...
Doet mij heel erg denken aan een beleggingsclub met de volgende kenmerken:

• heel korte levensduur - ultra korte beleggingstermijn
• leden zijn elkaar onbekend
• hoge interactiviteit
• sentimentele beleggingscriteria

ps: ook Geert Bakelants (Inside beleggen) ging zien :

Maandagavond omstreeks 19u30. Het beursgesprek voor die avond op Kanaal Z was net ingeblikt. Op weg naar huis trokken de woorden ‘Dead Cat Bounce’ op radiozender Studio Brussel mijn aandacht. Een beursterm op een zender die zijn pijlen vooral op de jongeren onder ons richt … Jongeren en beurs is een associatie die zelden wordt gemaakt, dus daar moest ik het fijne van weten.Nieuwsgierigheid, maar meteen ook argwaan. Dead cat bounce is immers niet meteen het meeste flatterende beursbegrip dat een belegger zich kan indenken. Daarmee alludeert men op een bedrijf in hoge (financiële) nood, verpersoonlijkt in een dode kat, waarvan de beurskoers steil bergaf gaat. En als ze van hoog genoeg valt, botst zelfs een dode kat bij het vallen nog even op. Dead cat bounce is dan ook eerder een waarschuwing voor de belegger: laat je niet vangen door een hoopgevende koersopvering van een zieltogende onderneming. Al spoedig werd duidelijk dat de populaire radiozender reclame maakte voor een theaterstuk met dezelfde benaming. Wie wist waarvoor NASDAQ staat, kon zichzelf op gratis tickets trakteren. Op naar het theaterstuk in Gent, waar de Amerikaanse videokunstenaar Chris Kondek met een vijftal medeplichtigen de aanwezigen van de sfeer op Wall Street wilde doordringen. Kunst kent zichzelf sowieso al de missie toe om een kritische blik op de maatschappij te werpen, zodat ik met de negatief geladen titel in het achterhoofd op het ‘ergste’ was voorbereid. Met de inkomstgelden werd on line op Wall Street belegd. En de eventuele winst van die avond zou onder het publiek worden verdeeld: een intelligente zet om de betrokkenheid van het publiek te verhogen. Een monotone vrouwenstem bracht het publiek alvast in een trance door herhaaldelijk de beurskoers van een aantal bekende bedrijven te declameren. “Microsoft: twenty four dollar fifty two cent, two cents up.” Na de IBM’s en de Exxon Mobils van deze wereld volgde opnieuw de stand van zaken bij Microsoft: “twenty four dollar fifty one cent, one cent down …” De toon was gezet. Met het geld werd deels QQQ, de bekende Nasdaq-tracker, gekocht. Gevolgd door eerder onbekende namen, aandelen waarvan geen (levende) kat wist wat ze deden, maar waarvan de koers die dag wel in de lift zat. Alle visuele middelen werden in de strijd geworpen om het publiek de emoties van angst en hebzucht te laten ervaren. “Let’s buy this! Let’s sell that! What do YOU think we should do …?” Tussendoor werden er stukjes ‘proza’ voorgelezen. Over de verslaafde daytrader die geen oog meer heeft voor het ‘echte’ leven, maar geobsedeerd is door getallen en dollartekens. Over beleggen in aandelen, dat werd vergeleken met het kiezen van de kassa in de winkel: welke rij zou het snelst vorderen? En uiteraard kent iedereen wel het gevoel net de verkeerde rij te hebben gekozen. Toch is er meer in het leven dan beurs alleen. En het zou inderdaad hoogst onverstandig zijn op basis van dagbewegingen en grafieken van exotische, onbekende aandelen je rijk te rekenen. Want dan krijg je een ‘accident waiting to happen’. Speculeren heeft niets, maar dan ook totaal niets met beleggen te maken. Je mag beiden dan ook niet verwarren. Al even gênant was dan ook het moment waarop de dienst ‘investor relations’ van een van de gekochte bedrijven op verzoek ‘live’ terugbelde om informatie te geven. Als het kritische gezelschap toen ook eens geweten had wat te vragen … De vinger op de wonde en misschien wel de belangrijkste les van die avond: je moet weten waarmee je bezig bent.